Kleine Zaal: Marjolein van de Ven invites Eric Peter

DE KLEINE ZAAL INVITES…
Is een nieuw curatorial programme waarbij de Vishal een gastcurator uitnodigt voor een presentatie in De Kleine Zaal. De gastcurator zal het stokje aan een zelf uitgekozen curator doorgeven.


>Lees hier wie de vorige curatoren en hun invitees waren.

 

Marjolein van de Ven: Je werk is niet eenduidig: je doet performances, maakt sculpturen en videowerken, maar ook sieraden en kleding. De rode draad lijkt niet zozeer te maken te hebben met het medium, maar meer in de onderwerpen die je kiest, die altijd vrij sociaal geëngageerd zijn. Een voorbeeld is het performance/videowerk Familiar Strangers: Conversations on the Near Future (2015-2017), waarbij je in gesprek met onbekenden grote thema’s zoals conflict en oorlog bespreekt en op zoek gaat naar hun ideeën over compassie en hoop. Hoe ontstaan je ideeën, hoe komt een werk tot stand?

Eric Peter: Ik vind het interessant te zien wat er gaande is tussen mensen, en dan niet alleen wat er gebeurt in mijn eigen omgeving of waar in de media over wordt geschreven. Zo probeer ik als ik bijvoorbeeld op een terras zit of op de trein moet wachten, naar de gesprekken om me heen te luisteren. Ook lees ik veel boeken en kijk ik vaak documentaires of reportages. Het startpunt voor een werk is uiteindelijk heel persoonlijk, heeft te maken met wat ik meemaak of voel op een bepaald moment. Tegelijkertijd is het altruïstisch, in de zin dat ik het belangrijk vind dat er een andere antwoord op een bepaalde vraag komt, of een nieuwe mogelijkheid zichtbaar wordt gemaakt.

MV: Toen je Familiar Strangers in de Meelfabriek in Leiden presenteerde was er ook een ‘tearoom’ waar de bezoeker over de onderwerpen uit de films konden napraten. Je werk vormt vaak het startpunt voor een gesprek. Is dat bewust?

EP: Ja, vaak wel. Ik heb bijvoorbeeld juwelen gemaakt en die droeg ik soms ook in de boekhandel waar ik werkte, juist om het gesprek te kunnen openen. Bij de video’s die ik in Leiden [LISFE, 2015] presenteerde waren de interviews het werk, maar was het gesprek erna, met de mensen die de video’s bekeken voor mij net zo belangrijk. Bij de optocht die ik in 2014 tijdens Festival Hongerige Wolf organiseerde was het heel bijzonder om de mensen uit het dorp erbij te betrekken en hun verhalen te horen. Omdat ze meededen met die performance werd het gesprek geopend. Ik denk dat mijn werk op die manier vaak ook een sleutel is tot iets anders. Ik maak juist geen eenduidig statement, maar leg een aantal opties voor om dingen te her-evalueren. Er zijn heel veel verschillende zienswijzen en meningen, maar soms heb ik het idee dat we vastzitten in een bepaald patroon en dan vind ik het mooi om vanuit andere culturen en denkwijzen iets open te breken.

MV: Het werk in de Kleine Zaal heeft te maken met een project dat je deze zomer in de Filipijnen gaat doen. Kan je iets meer vertellen over dit project en de connectie met de Vishal?

EP: Het straatbeeld van Nederland toont steeds meer dezelfde winkelketens en het is niet mogelijk om als individu iets op straat te verkopen. Op andere plekken in de wereld is dat heel anders: elk kraampje is uniek en een transactie verloopt veel persoonlijker dan bij een grote winkelketen. De verkoper weet waar de producten vandaan komen en kan erover vertellen, hier is dat vaak niet het geval. Ik ga vaak naar de Haagse Markt, omdat ik kan zien van wie ik koop en ik weet dat de verkopers zelf ook de inkopers zijn. De lijnen zijn daar veel korter dan in een Albert Heijn met een kassamedewerker-manager-rayonmanager-adjunctdirecteur-directeur, en alle stappen die daar nog tussen zitten. Ik word heel vrolijk als ik zie hoe iemand haar kraampje met zonnebrillen mooi decoreert, terwijl haar buurman gebakken bananen verkoopt en liedjes zingt om klanten te trekken.

Daarom wil ik graag onderzoeken wat het belang van straatverkopers kan zijn in onze samenleving. Binnenkort ga ik met Ram Botero per motorfiets op het eiland Mindanao rondrijden om van dorp tot dorp – van barangay tot barangay –gedroogde vis te verkopen. Het is een product dat we in Nederlands nauwelijks kennen, maar waar in de Filipijnen talloze verschillende soorten van bestaan. Onze bedrijfsnaam is Bulad Queens, ‘bulad’ is het woord voor gedroogde vis in Bisaya. Ik wil ervaren hoe het is om een straatverkoper te zijn en tegelijkertijd is het een manier om door gesprekken met kopers te weten te komen wat het belang is van kleinere verkopers in plaats van grote winkelketens.

De etalage bij de Vishal is ook verbonden aan het verkopen van waren. Het leek me interessant te spelen met de sculpturale kwaliteit van producten, zoals de gigantische piramides van citroenen of sinaasappelen die verkopers op straat bouwen of de manier waarop ze hun producten aanprijzen: de leuzen die ze roepen en de manier waarop ze voorbijgangers proberen te verleiden te kopen.

Eric Peter (1989) studeerde in 2013 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst. Hij was mede-initiator en organisator van de tentoonstelling Shifting Spaces (2016) in W139, Amsterdam en genomineerd voor de 7e Sybren Hellinga Kunstprijs (2016). Recente tentoonstellingen waren ‘Prospects & Concepts’ (2017) tijdens Art Rotterdam, ‘Everybody’s Perfect’ (2016) bij Spoutnik in Genève, ‘Eating Pebbles by the Riverside’ (2016) bij PIP in Den Haag en ‘Conversations on the Near Future’ (2015) bij 98B in Manila, de Filipijnen.

Marjolein van de Ven (1983) studeerde in 2013 af aan de master Museumconservator aan de Vrije Universiteit Amsterdam en werkt als freelance curator en onderzoeker aan projecten in de hedendaagse kunstsector. Ze was onder andere onderzoekscurator voor de tentoonstelling Utopian Dreams (2016) bij TENT (gecureerd door Reyn van der Lugt) en deed ze samen Daniela Apice onderzoek voor het Mondriaan Fonds naar de mogelijkheden kansen van het fonds als ‘relatiemakelaar’. Momenteel is ze onderdeel van de redactie van het tijdschrift Tubelight en geeft ze samen met Hendrik-Jan Hunneman en Noor Mertens leiding aan de Kunstvlaai, platform voor experimentele kunstruimtes. In mei 2017 organiseert Kunstvlaai Playtime, een festival met meer dan twintig projectruimtes dat plaatsvindt in de Stadsschouwburg in Amsterdam (een samenwerking met de SSBA-Salon).