Rompecabeza – verlies & verlangen

17 maart t/m 22 april

Arnaud Beerends, Pam Emmerik, Pieter Engels, Miriam Guensberg, Rozalie Hirs, Pieter Kusters, Pjotr van Oorschot, Anne Vegter, Albert van Westing, Maria Zalinska, Ton van Zantvoort, Sylvie Zijlmans

kaart
tekening: pam Emmerik

De deelnemende kunstenaars vertegenwoordigen drie generaties. Ze maken tekeningen, schilderijen, beelden, muziek, films, foto’s, video’s, keramiek en strips, schrijven gedichten, korte verhalen, toneelstukken, essays en romans. Bij een groepstentoonstelling moet -als het goed is- het geheel meer zijn dan de som der *delen
*De delen in het kort:

‘Zoektocht naar de eigen werkelijkheid’van Arnaud Beerends: ,,Beelden maken die betrekking hebben op je eigen werkelijkheid, daar gaat het mij om’’.

Pam Emmerik: is beeldend kunstenaar en schrijfster van boeken als Soms feest (debuut), Het Bottenpaleis en Het wonder werkt is vooral bekend door haar essays in de Groene Amsterdammer en artikelen in NRC Handelsblad. Ze schreef echter ook toneelstukken als I love you in de bosjes en Het voorvocht van een beschermengel. Emmerik bezit een brede blik op de cultuur die zij vaak associeert met wat zij meemaakt in het dagelijks leven; haar essays, zo typeerde K. Schippers het eens, zijn een ‘mengvorm van jeugdherinnering, kunstbeschouwing en stadservaring’. 

Pieter Engels: ‘Stijl als dogma is het voertuig van de stilstand’.

Miriam Guensberg ( www.miriamguensberg.com) schrijft om de vergankelijkheid te trotseren. Zij schrijft teksten, gedichten, romans die zoektochten zijn naar het begrip van een onheilsgeschiedenis en de troost van woorden.

‘In LA’ (speciaal gemaakt voor De Vishal) van Rozalie Hirs
We kunnen onze aandacht richten op één spreker binnen een complex van gesprekken en  achtergrondgeluiden. In LA bevat herinneringen van Louis Andriessen en is aan hem opgedragen. Het werd geschreven, gecomponeerd en voor de mini-CD In Los Angeles opgenomen door Rozalie Hirs. De tekst is gedrukt op doorzichtige vellen die in de ruimte hangen. Zo zijn de verschillende betekenislagen en meerstemmigheid van het werk nu zichtbaar. In de nieuwe opname klinkt de stem van slagwerker Arnold Marinissen.

Pieter Kusters, van oorsprong schilder, werkt meestal rondom het thema zelfportret. Zijn zelfportretten zijn niet conventioneel, hij is model, materie of uitgangspunt. De laatste jaren werkt hij, na een werkperiode aan het EKWC te Den Bosch, meer en meer met keramiek of in combinatie met schilderijen. Hij laat hierin zien dat genetische manipulatie voor een kunstenaar een peulenschil is.

Voor deze tentoonstelling heeft Kusters samengewerkt met de dichteres Anne Vegter. Volgens Daniël Rovers wordt haar poëzie ‘gekenmerkt door een samenspel van het persoonlijke en het banale, het noodzakelijke en het voorwaardelijke, het echte en het geveinsde’. Vegter: ,,Creëer aldus een persona, plaats hem in zijn leeftijd, kruid de taal met een snufje erotiek en mix de ingrediënten tot mijn poetica. De beelden van Kusters geven de woorden een gepast ongepaste context.’’

Pjotr van Oorschot: Aan mijn vorige werken lagen meestal wiskundige ordeningsprincipes ten grondslag die ontleend waren aan de natuur, zoals ‘de reeks van Fibonacci’, het Plastische Getal van Benedictijner monnik/architect Dom van der Laan, en de door Le Corbusier toegepaste getallenreeks. Mijn werk nu is figuratief en verwijst naar verschillende culturen en herinneringen daaraan.

Albert van Westing werkt vaak met fotografische opnames die hij maakt van alledaagse situaties. 

Veelal van menselijk gedrag ‘tussen de bedrijven door’; een gesprek tijdens een picknick, een wandeling in lunchtijd, een middagdutje op het strand, of een geanimeerde conversatie tijdens een koffiepauze op het werk.

Elevator Man van Maria Zalinska is een verhaal op groot formaat dat als verhaal te lezen is, maar ook als een reeks van op zichzelf staande beelden. ‘Soms kan een moment ook een eeuwigheid duren’. Getekend op 18 panelen van 1 meter bij 70 cm, met dunne stiftjes en veel detail. In Elevator Man komen veel vaste waarden op een onverwachte manier samen.

Another day in Bombay van Ton van Zantvoort is een poëtisch en beeldend filmportret over verloren mensen in de stad Bombay. Mensen van het platteland belanden in de schemerzone tussen realiteit en de droom die de stad te bieden heeft.

Sylvie Zijlmans toont drie foto’s. Op elke foto verkeren vier mensen in onzekere situatie ten opzichte van
elkaar. Grote thema’s komen voorbij, maar de situatie zelf is klein en beperkt zich tot de interactie tussen de personen in de foto.