Kleine Zaal: Esther Bruggink

12 september- 10 oktober 2011

Deel 9

esther-bruggink

Van 12 september tot 10 oktober exposeert Esther de Bruggink (1971) met het borduurwerk ‘Queeste’ in de Kleine Zaal van De Vishal in Haarlem. Zij is de negende exposant van de twaalfdelige tentoonstellingsserie ‘Here I am’ in de Vishaletalage. Voor deze exposities, die elke maand wisselen, zijn kunstenaars geselecteerd op basis van het intieme, persoonlijke en vaak ook autobiografische karakter van hun werk. De deelnemende kunstenaars maken in hun werk veelvuldig gebruik van elementen uit hun dagelijks leven, hun persoonlijke ervaringen, gedachten, fantasieën en emoties. De kleine solotentoonstellingen geven toeschouwers een fascinerende blik in de belevingswereld van de exposerende kunstenaar.
Het werk van Esther Bruggink bestaat uit sculpturen, videokunst en borduurwerken. Haar voorkeur gaat uit naar lichte, ongrijpbare beelden. Beelden die er wel zijn, maar ook bijna niet, net als de gedachtes en dromen in je hoofd die je niet kunt pakken. De figuren in haar werk lijken zich vaak in een sluimertoestand te bevinden, Een toestand van halfslaap of verlangen. Hun verlangen uit zich niet heftig en vurig, alsof ze er mee ingestemd hebben op te lossen in het verlangen zelf.
Speciaal voor de tentoonstellingsserie ‘Here I am’ in de Kleine Zaal heeft Bruggink het werk ‘queeste’ gemaakt. Zij heeft zich laten inspireren door hetgeen het dichtst bij haar staat, haar gezin, bestaande uit haar vriend en hun tweeling: twee jongetjes van 5 jaar oud. Ongeveer een jaar geleden is bij de tweeling de ziekte Duchenne* vastgesteld, een zeer ernstige progressieve spierziekte, waar tot nu toe nog geen medicijn voor is.
Op een ondergrond van zwarte tule heeft de kunstenaar met wit borduurgaren een afbeelding gemaakt waarin zij en haar gezin, verbonden met elkaar als een geheel, waden door een duistere wereld. Doordat de tule voor een zwarte achtergrond gespannen is lijkt de witte geborduurde tekening in de ruimte te zweven.
De kinderen worden in de afbeelding letterlijk (door hun voortschrijdende ziekte) en figuurlijk (het dragen van zorg en verantwoording) gedragen door hun ouders. De kinderen houden de ouders vast met hun handen over de ogen van de ouders. De situatie dwingt hen op het moment te leven. Hun blik is naar binnen gericht, naar een innerlijke wereld, een wereld waar kracht uit geput kan worden.