Het zevende kontinent

5 – 28 februari 2000

Margreet Bouman

Het zevende continent. Sinds jaar en dag staat deze titel voor de tentoonstelling geschreven op een houten draagbalk in het atelier van de kunstenaar. En tien jaar geleden was het tevens de titel voor een groot schilderij. Begrippen, komen niet zomaar uit de lucht vallen en het geheugen vormt zich op basis van herinnering . Die titel is dus een pakketje in de herinnering van Bouman. Zoals de kleine en grote schilderijen haar depot vormen, haar voorraad, het persoonlijke archief, zo vanzelfsprekend komt de gekozen titel tevoorschijn uit dit depot. Men zal het culturele begrip ‘zevende continent’ niet letterlijk moeten verstaan; dat ‘zevende’ is een stokoud telwoord voor een schier volmaakte groep of reeks. Kontinent staat dan voor een geheel, een massa. En in de totaliteit van haar depot zijn de meeste doeken wel een tijdje buiten geweest; veel is ook weer terug op de werkplek, terug als direkte steun voor het geheugen; de schilderijen zijn steeds weer bruikbaar als visuele hulp. voor het latere werk. Sinds 1993 maakt Bouman geen grote doeken meer. In 1995 stelde zij voor het laatst in de Vishal tentoon. In 1997 trouwens in de Vleeshal. Toen al ontwikkelde zij een persoonlijke iconografie met open en gesloten betekenissen, met bekende en onbekende lagen De gelaagdheid is een welbekend trefwoord geworden in de verschijning van haar werk. In deze tentoonstelling van Margreet Bouman vindt een herschikking plaats. De eigen geschiedenis en produktie worden heroverwogen. Het bed wordt weer eens opgeschud. Niet de vraag naar het nieuwste werk is hier van belang, wel die naar de manier waarop het werk in een nieuw verband gebracht wordt.
Jan Zumbrink. 1999