Duo & Solo

DUO & SOLO
30 september tot en met 29 oktober 2017

Op zondag 1 oktober 2017 opent De Vishal om 17.00 uur de duo-tentoonstelling ‘Roel & Martin New York Denim 85‘. De kunstenaars Roel van der Linden (1982, Hoogeveen) en Martin Lucak (1989, Slowakije) tonen een site specific installatie in de Vishal.

Aansluitend wordt om 17.15 uur de solo-tentoonstelling ‘Forgive Me’ van Joanneke Meester geopend in de Grote of St. Bavo Kerk. Cultuurfilosoof Alex de Vries zal beide tentoonstellingen openen.


‘Roel & Martin New York Denim 85’
De kunstenaars van der Linden en Lucak raakten bevriend op de Academy of Arts UMPRUM in Praag. Beide kunstenaars schilderen met lef, op het randje en net erover heen. De tentoonstelling in de Vishal is gebaseerd op hun liefde voor het vak en de daaruit voortkomende levenshouding. Ze stellen de tentoonstelling samen zoals ze schilderen: op gevoel en steeds bereid te veranderen zodat wat ze willen laten gebeuren, ook kan gebeuren.

 

‘Forgive Me’ 
Een project voor de Grote of St. Bavo Kerk in Haarlem.

Je zou beeldend kunstenaar Joanneke Meester (1966) evengoed een taalvirtuoos of zelfs letterlijk een taalmeester kunnen noemen. Steeds puttend uit een situatie of emotie uit haar eigen leven, weet zij met één enkel woord of simpele zin loepzuiver te raken aan een heel universeel en/of actueel thema. Zij heeft de afgelopen 10 jaar op talloze plekken in Nederland en daar buiten met ‘handmatig aangebracht tape’ een heel eigen beeldtaal ontwikkeld. Dat maakt haar werk enigszins verwant aan de graffity kunst, want ook Meester’s teksten hebben iets anarchistisch, in elk geval iets stouts of ironisch en meermaals leveren ze  door steeds net over de grens te gaan ook een impliciet politiek of maatschappelijk commentaar.

Het verschil met de graffity is, dat je haar werk zeker niet onder de street art valt; haar projecten zijn zo goed als altijd gebonden aan een specifieke ruimte of plek, waaraan Meester zich dan ook steeds dienstbaar weet te maken. Zo ook aan de architectuur én de betekenis van de Grote of St. Bavo Kerk.

De tekst FORGIVE ME spruit voort uit een emotie, waar zij recent privé mee kampte en hier in de Bavo transformeert naar een kritische reflectie op de kerk als instituut. Ook al zijn de biechtstoelen hier in 1578 al met straffe hand oiv de reformatie verwijderd, blijft een begrip als ‘vergeving’ zwaar hangen in de kerk. Maar wat houdt FORGIVE ME, vergeving vragen eigenlijk in? Het is immers even moeilijk als makkelijk gezegd. Makkelijk is het om in de biechtstoel om vergeving te vragen, want te vaak gaat en ging dat op de automatische piloot. Een manier waarop de kerk zichzelf ook van schuldgevoel lijkt te ontdoen. Veel moeilijker is het, om 1:1, dus buiten die biechtstoel, vergeving te vragen; het betekent namelijk schuld bekennen, schuldig aan zijn, spijt hebben et cetera.

Meester brengt haar FORGIVE ME steeds (weer) zo zichtbaar mogelijk aan op de zuilen rond het koor. Het kernbegrip van één der 7 sacramenten dat zij met rood tape handmatig aanbrengt, laat een even mooie als subtiele mengeling zien van het typische kerk-jargon en een soort van anarchistisch gebaar. Met de bijzondere architectuur van de Bavo als intermediair, rekt Meester de grens op van wat gang- en toelaatbaar is binnen de kerk. Maar het is wel een vergevingsgezinde daad om zowel ‘kerk als goegemeente’ over het begrip vergeving na te laten denken. Niets mooiers dan de eeuwenoude kerk te gebruiken als modern forum voor kritische reflectie.