Claus op atelierbezoek bij Geertje van de Kamp

 

Een kosmische ‘big stop’ op kleine schaal

Ik tref Geertje toevallig aan op de gang in het gebouw van Horizonverticaal en ze nodigt me spontaan uit om even een kijkje te nemen in haar atelier. Voor mijn bezoek heeft ze dus helemaal niets voorbereid en ik zie gelijk dat Geertje net nog volop bezig is geweest.

De ruimte is niet zo groot, maar het heeft een aangename self-contained sfeer die onderbroken wordt door een raam aan de achterzijde van het pand. Een hoge werkbank in het midden is het bewijs dat in deze kleine ruimte echt gewerkt wordt. Foto’s van opengesneden edelstenen versterken de indruk dat hier diep innerlijke processen plaatsvinden. Het voelt bijna als in een laboratorium. Hier wordt onderzoek gedaan naar nieuwe visueel-chemische verbindingen die overal aan de muren hangen of over de vloer verdeeld zijn.

Op ooghoogte hangt een serie van beeldobjecten en Geertje legt uit hoe deze objecten zich hebben ontwikkeld. Ze zijn op verschillende niveaus het resultaat van combinaties. Letterlijk zijn het meerdere beeldlagen op elkaar gemonteerd en figuurlijk zijn het combinaties van een rationeel, bijna wetenschappelijk visueel onderzoek met een poëtische insteek.

De basis van deze serie is een lange reeks van plexiglas platen waar Geertje regelmatig stringente patronen en structuren in monochrome kleuren met de hand op heeft geschilderd. Af en toe gebruikt ze een hulpmiddel, bijvoorbeeld een kam, om structuren door de verf te trekken. Uit metalen platen heeft ze reliëfachtige rasters geponst. Ze hebben kleinere afmetingen maar de lineaire netwerken erop maken dat deze platen zich theoretisch eindeloos in alle richtingen kunnen voortzetten. Tussen het strenge rasterpatroon bevinden zich ook afbeeldingen van vrije vormen die werken als een contrapunt.

Geertje  noemt deze platen ‘sheets’. Sommige van deze ‘sheets’, vooral degenen waar het patroon bijzonder regelmatig en foutloos gelukt is, combineert ze met kleinere panelen waarop een wolkachtige structuur te zien is. Dit doet me denken aan de Hubble telescoopopnames van sterrenexplosies in het heelal en de titel van Stephan Hawking’s boek ‘The Universe in a Nutshell’. Het lijkt me een passend synoniem voor dit kleine atelier met zijn vele kleine ‘baby universums’.

Opvallend is vooral de verbinding van een vibrerend ultramarijn blauw bewegingspatroon in combinatie met een kosmische wolk. Dit beeldobject doet begrippen in me opkomen als: achtergrondstraling, pulserende gamma, lichtgolven en sterrenclusters.  Geertje is gefascineerd door de compilatie van de elementen waarin ze ook een specifieke verbinding tussen denken en gevoel ontdekt. Ze weet dan ook zeker dat het gaat om meer dan alleen de som van de delen.

Geertje is een kunstenaar die op zoek is naar een imaginair centraal perspectivisch punt ergens in de oneindigheid van de ruimte. Een punt waar de dingen zich met elkaar beginnen te vergelijken en met elkaar correleren.

Claus-Pierre Leinenbach, 2017