Claus op atelierbezoek bij Erik de Bree

‘Crisp Paintings’

In het atelier van Erik de Bree bevind ik me onverwachts in een schilderachtige wereld. Over de vloer verspreid liggen half gekruld papieren en half opgerolde stukjes doek. Achter deze `remains of the day‘ hangen aan de muur drie grotere nog niet opgespannen doeken waar hij op dit moment aan werkt. Daarop te zien zijn eenvoudig abstracte composities van ‘hard edge’ vormen voor een monochroom achtergrond. Van een afstand denk ik aan gebroken glas of houtsplinters, het zou de broosheid van het beeld kunnen betekenen.

Wat mij aanspreekt is de sterke dynamiek van de uiteendrijvende of versnipperde vormen, die de schilderijen als het ware willen opblazen. Ik zou graag willen weten hoe deze schilderijen zijn gemaakt. We raken in gesprek en Erik begint zijn techniek en motivatie uit te leggen. Ik ben verbaasd wanneer hij me vertelt hoeveel verf hij als materiaal verwerkt om deze resultaten te bereiken. Hij gebruikt verf bijna letterlijk als een huid en hij vertelt met een knipoog dat hij het soms onweerstaanbaar vindt om aan deze verfhuid te gaan plukken.

Kenmerkend voor zijn werk is een combinatie van schilderen en print-technologie. Zijn tekeningen spreken een dubbele taal van verfijnde en deels in het papier gesneden lijnen op een licht getinte en fragiele papieren ondergrond.

We kijken nog even samen in een boek van Gerhard Richter en we praten over Erik’s experimentele studies en zijn eigen methode voor de wijze waarop hij foto’s een eigen draai geeft.

Zijn website (www.erikdebree.com) geeft nauwkeurige informatie over zijn ontwikkeling, evenals zijn ervaringen met deze interessante artistieke benadering.

Claus-Pierre Leinenbach, 15 november 2016