Claus op atelierbezoek bij Corinne Bonsma

‘De dingen doemen op’

Op een warme nazomerse namiddag zijn Alet en ik in het atelier van Corinne Bonsma. Binnen is het aangenaam koel en we kijken direct tegen kleurrijke schilderijen die het hele atelier verlichten. Dit voelt zo uitnodigend dat we ons graag laten verleiden om onze ogen rond te laten dwalen. De ruimte is lekker hoog en door grote ramen kijken we op een binnenhofje waar, tussen de planten, ook speelgoed staat.

Speciaal voor ons bezoek heeft Corinne schilderijen van verschillende formaten opgehangen of tegen de muren gezet. Ze vertelt dat slechts enkele van deze schilderijen zijn voltooid. Deze opstelling is blijkbaar een bewuste beslissing om ons zo beter te kunnen laten zien wat haar inzichten en beslissingen in het ´on going‘ proces zijn.

Corinne wordt geïnspireerd door alledaagse dingen en herinneringen uit haar kindertijd.Ze haalt gelijk een paar boeken uit de kast met bijzondere afbeeldingen die de verbinding met haar schilderijen bevestigen. Met haar eigen techniek past ze kleur toe in zacht-matte, evenals lichtgevende lagen. Zo weet ze de dingen los te maken van de fysieke zwaartekracht.

Op een van de schilderijen staan meisjes in bikini in een rode zee.
Een ander schilderij laat een interieur zien met een oude houten kast naast een doorgang die naar een achterliggende ruimte verwijst. De voorgrond van het schilderij wordt ingevuld door een enorm grote wit-blauw stralende lamp. Een vloerlijst die eigenlijk meer op een geel-oranje lichtbaan lijkt, signaleert me dat ik deze beeldruimte binnen mag komen. Er ligt geen matras in de bedkast en het licht in deze ruimte schijnt zo intensief dat slapen niet aan de orde is.

Een ander beeld toont een Japanse kustlijn bij dageraad. De zee die tegen de kust stoot is melkachtig blauw. Het land ligt nog in schemerlicht en uit het donker schijnen een paar zwakke lichtjes. Het zou de verlichting van vroege auto’s op de weg kunnen zijn, een verstild moment waarin de dingen opdoemen.

Naast schilderen tekent Corinne heel veel en ook schrijft ze teksten.
Op de tekeningen zien we hoe meisjes, in talloze scènes en manieren, zich op hun gemak voelen of hun verdriet laten zien. Maar op de meeste tekeningen willen ze ons blijkbaar kietelen met hun subtiele ´Kinderwelt´ humor.

Claus-Pierre Leinenbach, september 2016